Zimno, mokro, pandemia – to idealne warunki na randkę dla zaawansowanych. Zapraszam na wycieczkę po galerii. Nie można tam nic kupić ale za to widoki są oszałamiające.
Hej, jestem Marta i mam pomysły. Nie wszystkie są dobre ale dużo z nich realizuję na zasadzie „szybko, zanim do nas dotrze, że to bez sensu”. Będę Wam o tym opowiadać. Jakiś czas temu napisała do mnie koleżanka, niespokojna o swoją przyszłą randkę. Restauracje, bary, kawiarnie są pozamykane a miłość nie czeka! Biedna, umówiła na pierwsze spotkanie na Skype…. Poczułam, że muszę coś zrobić dla niej i reszty zainteresowanych. Zapraszam Panie i Panów na moje doświadczenia pandemicznych randek.
Prowadziłam kiedyś blog o tanim winie. Pisałam o nim w taki sposób, że ludzie je kupowali a potem wracali z pretensjami, że moje recenzje są podkolorowane (były, nie kupujcie wina poniżej 20 złotych, naprawdę). Jeśli będzie się Wam wydawać, że dane miejsce na randkę jest dobre – polecam rekomendacje na końcu tekstu.
Galerie w jakich jeszcze nie byliście
Pewnego popołudnia, raczej spontanicznie, ruszyłam na miłosny podbój świata. W najlepszym i zawsze godnym zaufania towarzystwie – sama! Postanowiłam spełnić swoje marzenie o zwiedzeniu galeriowów na Powstańców Śląskich, ponieważ wydawało mi się, że adrenalina takiego semi-urbexu może być fajna na spotkanie. Uprzedzając trochę fakty powiem, że była.
Jeśli nie wiecie czym są galeriowce to prawdopodobnie nigdy Was nie interesowały architektoniczne pomysły późnego socjalizmu. Trzy kilkunastopiętrowe budynki stoją przy ulicy Powstańców Śląskich, zaraz naprzeciwko Sky Tower. Ich charakterystyczną cechą jest to, od czego wzięła się ich nazwa – ciągnące się wzdłuż budynku „galerie” – czyli zewnętrzne korytarze, z których wchodzi się bezpośrednio do mieszkań.
Trochę przesadzam może z tą samotną randka, bo już na miejscu umówiłam się z Mateuszem Talarskim, moim długoletnim kolegą, poznanym przy projekcie „Szlachetna Paczka”. Mieszka obecnie w środkowym bloku ale w swoich przygodach lokatorskich zaliczył już wszystkie.
Żeby dostać się w gości musimy przedostać się przez dwie bramy z domofonami. Jedna prowadzi do pionu z szybem windy i schodami a kolejne bezpośrednio do korytarza z wejściem do mieszkań.
Idąc w gości nie żałuj innym uprzejmości
Przy okazji nasuwa się pytanie – czy samodzielne wejście do klatki schodowej jest legalne? Spytałam o to zaprzyjaźnionego radcę prawnego.
– Chciałabyś, żeby ktoś ci chodził pod drzwiami? – komentuje. – Wszystko zależy od statusu budynku. Jeśli są w nim mieszkania własnościowe to jeśli właściciel cię wpuści to jesteś jego gościem. Natomiast sprawa nie jest tak oczywista gdy jest to budynek spółdzielni.
Dowiaduję się jednak między słowami, że sprawy sądowe o naruszenie miru domowego zakłada się na wniosek osoby poszkodowanej, nie są ścigane z urzędu. Wyposażona w cały zapas kultury osobistej i uprzejmości, idę pokręcić się po budynku. Parafrazując znaną reklamę – „Będąc w gościach bądź sobą. Chyba, że jesteś hałaśliwym chamem, wtedy bądź kimś innym„.
Postanowiłam zrezygnować z windy i przejść się klatką schodową. Jakiś mądry człowiek wpadł na to, żeby wybudować tam szklane szyby, dzięki czemu wnętrze wydaje się bardziej przyjazne. Momentami czuję się jednak źle, że jestem sama. Klatka jest szeroka i jasna ale wyobraźnia podpowiadała mi, że to dobre miejsce aby stać się bohaterem horroru. Niepokój został wynagrodzony przez widoki. Okna z pionu z jednej strony wychodzą na ulicę Powstańców Śląskich, z drugiej na teren zielony i blokowisko. Postałam chwilę, porobiłam zdjęcia, widok jest kojący, zwłaszcza Sky Tower i budujące się jeszcze Centrum Południe. Uśmiechnęłam się oczami do pani, która minęła mnie z karcącym wzrokiem i sprawdziła jeszcze raz czy dobrze zamknęła drzwi do klatki. Najwyższy czas pójść do swojej „randki”.
Mieszkanie Mateusza było wyjątkowo ciche, przytulne i sprytnie skonstruowane. To około stumetrowy, piętrowy lokal do niezwykle wygodnego mieszkania 2+2. Na parterze znajduje się spory salon, kuchnia i WC, na piętrze trzy sypialnie i łazienka. Dodatkowo pod schodami jest mała komórka lokatorska, z dostępem z korytarza.
Jak się tam mieszka?
– Dobrze, wygodnie, plusem jest naprawdę doskonała komunikacja z resztą miasta – mówi mój gospodarz. – Dopiero jak przyszłaś to zacząłem myśleć, że jest coś wyjątkowego w tym budynku.
Spacer w chmurach (i kiepskie zdjęcia w nocy)
Każdy ma taką randkę na jaką zapracował, żegnam się zatem i idę, już sama, do kluczowej części mojej wycieczki – na spacer galeriami.
Wybieram mniej kozacką ale bardziej przystępną opcję po lewej stronie – jest to blok bliżej ronda Powstańców Śląskich. Przygoda zaczyna się zaraz po wejściu do budynku – winda. Urządzenie pamięta jeszcze czasy budowy kompleksu, jest malutka, ciasna i głośna. Wybieram ostatnie piętro i zaciskam pięści podczas tej nieco długiej i odrobinę strasznej wycieczki. Za to na górze czeka niespodzianka – wyjście z windy prowadzi na niewielki, otwarty łącznik i galerie łączące kilka mieszkań – jestem na miejscu! Cieszę się widokami, powietrzem, przestrzenią. Jest pięknie, tym razem nic nie ogranicza perspektywy, z jednej strony mamy ulicę Powstańców Śląskich, z drugiej szeroki widok na Centrum Południe i nasz jedyny, wrocławski wieżowiec. Jest mi w zasadzie przykro, że jestem sama i nie ma się z kim pocieszyć wrażeniami. Nadrabiam wysyłając kilka selfików znajomym.
Bycie samą jest niemiłe tym bardziej, że jeszcze trzeba wrócić. Zdecydowałam, że lepiej mieć pod nogami beton niż kilknastopiętrowy szyb klekoczącej windy – wracam zatem klatką schodową. Jest…. dziwnie, trochę ekscytująco, trochę strasznie. Schody są ciemne, strome, gdzieniegdzie leżą porzucone śmieci. Ponownie wyobraźnia nie daje mi spokoju. Ale po kilku piętrach spotyka mnie niespodzianka. Na jednym z pięter galeria prowadzi przez całą szerokość budynku. To jest około dwustu metrów tarasu widokowego. Moja pierwsza myśl: wpaść tutaj obejrzeć zachód słońca. Druga: dzieci z galeriowców nie mają lęku wysokości. Trzecia – czy nie jest zimno?
– Nie wiem czy jest zimno, mieszkałem tam w lecie. Na pewno było bardzo głośno – mówi mi potem Mateusz.
I tak, poszłabym tam na randkę. Może nie na pierwszą i nie z kimś, kto nie ma w sobie otwartości i miłości do miasta. Ale myślę, że szeroka perspektywa, widoki, których wcześniej nie znaliśmy, szczypta adrenaliny i łobuzerstwa – może sprawić, że poznamy zupełne inne oblicze swojego towarzysza. A jeśli nie macie z kimś iść – idźcie sami. Myślę, że to miejsce, które każdy wrocławianin powinien odwiedzić. Tylko pamiętajmy – grzecznie i z szacunkiem dla mieszkańców. Mieszka tam kilkaset osób, nie chcemy ich wszystkich zdenerwować.
